ถ้าโกรธไม่เป็นก็ไม่ใช่คน
หรืออย่างน้อยจะอยู่เป็นคนไม่ได้
เพราะจะเอาตัวไม่รอด...แต่
ถ้าโกรธมากเกินไป จนยับยั้งไม่อยู่
ก็จะอยู่เป็นคนไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อโกรธแล้วไม่ดับเสีย เจ้าตัวโทสะคือ ความคิดที่จะทำร้ายเขา
จะตามมา ดังนั้น

เมื่อโกรธ ก็จงระบายออกไปเสีย
-หากได้พูดจากันเสียให้รู้สาเหตุ เกิดความเข้าใจ ความโกรธยุติ ใจก็สบาย

จงนึกถีงตัวคน ยิ่งกว่าคำพูดของเขา
- คือ นึกถึงตัวคนพูด บางทีจะช่วยให่เราแลเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นว่า 
  เหตุใดเขาถึงพูดเช่นนั้น

แผ่ความปราถนาดี และความเมตตา
- เป็นอาการอย่างหนึ่งของการเห็นอกเห็นใจ

ปลุกความนับถือตัวเอง
- ไม่ปล่อยให้ตนเองตกไปในทางที่ไม่ดี หรือเอาคำพูดของ
  ผู้อื่นมาเป็นสาระ

ฝึกใจให้เยือกเย็น
- สิ่งจำเป็นคือ ไม่โกรธง่าย ไม่ฉุนเฉียวง่าย และไม่ตื้นเต้นง่าย

หาสิ่งมาสับเปลี่ยนความโกรธ
- หาทางลืมเสีย เราจะลืมเรื่องที่คนอื่นทำให้เราเจ็บใจ ได้ 
  ก็โดยการเอาแต่เรื่องดีๆมาคิด

ลองทำดูสักครั้ง จะเห็นว่าไม่ยากเลย และได้ผลดี